۱۰سالگی برای یک رسانه فقط یک عدد نیست؛ نشانه پختگی، تجربه، عبور از فراز و نشیب‌ها و رسیدن به هویتی روشن است.

حالا خبرفوری پس از عبور از ۱۰سالگی پشت سر خود مسیری پرچالش و در عین حال پرافتخار دارد، مسیری که بدون همراهی و اعتماد مردم عزیز کشورمان هرگز ممکن نبود.

گفتگو با چهره‌ها یکی از قالب‌های معمول رسانه‌ای است که با هدف آشنایی با دیدگاه‌های مختلف صورت می‌گیرد.

ماهیت سیاسی عمده رسانه‌ها در ایران باعث شده تا رسانه‌های جناحی تنها با چهره‌های همسو با خود به گفتگو بنشینند. اما در عرف رسانه، انتخاب چهره ارتباطی با سمت و سوی رسانه نداشته و گاه رسانه‌ها با افرادی مصاحبه می‌کنند که اساسا قرابت فکری با آنها ندارند.

در کنار طیف گسترده خشونت علیه زنان، این بار با نوعی از خشونت مواجهیم که آسیبهای بیشتری را متوجه جامعه زنان می کند: «خشونت قانونی»؛ خشونتی که در لابه‌لای قوانین و مصوبه‌های کشور، زنان را نادیده می‌گیرد و حقوقشان را محدود می‌سازد؛ گاهی حتی به شکل رسمی. این نوع خشونت شاید کمتر مشهود باشد، اما با توجه به اثرات عمیق و مخربی که به دنبال دارد باید به عنوان یک «اَبَر مسئله» مورد ارزیابی قرار گیرد.

یکی از ابعاد بارز این خشونت، خلاءقانونی پیرامون مسائل زنان است. قوانین حمایتی مربوط به زنان یا سال‌هاست بلاتکلیف مانده‌اند، یا اصلاحاتی بر روی آنها اعمال شده است که به جای گشودن راه‌حل، خود به مانعی در برابر حقوق واقعی زنان تبدیل شده‌اند. در موضوعی مانند خشونت خانگی، که هر روز قربانی می‌گیرد، هنوز سازوکارهای قانونی جدی، ضمانت اجرا و سیاست‌های بازدارنده وجود ندارد. حتی در مواردی، قانون  پا را فراتر گذاشته و مقابل زنان ایستاده است؛ نمونه بارز آن بررسی «لایحه مهریه» در مجلس دوازدهم است؛ لایحه‌ای که بدون فراهم کردن امنیت حداقلی برای زنان در محیط خانواده، تنها حقوق یک‌طرفه مردان را تقویت کرده است. همچنین، لایحه خشونت علیه زنان پس از گذشت سال‌ها و با وجود حواشی متعدد، هنوز تصویب نشده است. این در حالی است که لایحه حجاب، آن‌گونه که دستیار ویژه رئیس جمهور در دولت سیزدهم عنوان کرد، تنها در ۲۰ دقیقه در پشت درهای مجلس به تصویب رسید! این تضاد آشکار نشان می‌دهد که منافع و تصمیمات سیاسی چگونه بر حقوق زنان اولویت دارد و قانون اقدام به نادیده انگاشتن زنان و مسائل آنان کرده است.

 کمبود آب درکنار قطعی برق در تابستان‌ها و ناترازی گاز در زمستان تصویر ملموس بحران آب و انرژی در ایران است. براساس آمارها میزان برداشت از ذخایر آبی ایران در بازه زمانی 30 سال گذشته حدود 70 درصد برآورد شده است.این موضوع سبب ناترازی منابع آبی و ایجاد بحران‌ برای کشور شده است. متوسط بارندگی سالانه در ایران حدود 250 میلی‌متر و این شاخص در جهان حدود 800 میلی‌متر است. این موضوع نشان می‌دهد که ایران کشوری کم آب محسوب می‌شود.همچنین به دلیل وابستگی ایران به گاز طبیعی و تنوع نداشتن منابع انرژی، رقم ناترازی گاز ایران در پیک سرما به روزانه 300 میلیون مترمکعب افزایش‌یافته است.

اما چه عاملی سبب شده تا مصرف انرژی در ایران بیشتر از میزان منابع رشد کند؟در گذشته ایرانی ها با تجربه‌زیست در منطقه ای خشک سعی می کردند تا با ابزارهای کارآمدی مانند قنات در مناطق کویری و  ساخت و ساز متناسب با بافت هر منطقه به بهترین نحو از منابع طبیعی استفاده کنند.در همین راستا خانه‌های سنتی مصرف انرژی و آب را کاهش می‌دادند. منابع محدود، بخشی از عقلانیت روزمره بود و ذهنیت غالب بر حفظ تعادل با طبیعت و احترام به محدودیت‌ها بود.با این حال در دوران معاصر ورود تکنولوژی سبب شد تا بیشترین استفاده از منابع طبیعی در دستور کار قرار بگیرد.این دیدگاه با فروکاستن مدرنیته به ابزار موجب شد تا در بهره برداری منابع طبیعی مسئله توازن و تبعات میان مدت و بلندمدت آن در نظر گرفته نشود.

وقتی «زُهران مَمدانی» شهردار نیویورک شد، بسیاری از رسانه‌های بین‌المللی تیتر زدند: «ممدانی، نخستین شهردار شیعه نیویورک».

در نگاه اول، چنین خبری شاید نشانه‌ای از تنوع فرهنگی و دگرگونی اجتماعی در یکی از مهم‌ترین شهرهای جهان باشد؛ اما اگر کمی دقیق‌تر شویم، می‌بینیم برجسته‌سازی هویت مذهبی او، فقط روایت واقعیت نیست، بلکه نوعی مهندسی معناست.

یک جامعه عادلانه، جامعه‌ای است که همه اعضای آن بتوانند در عرصه‌های مختلف حضور و مشارکت فعال داشته باشند. هنوز میلیون‌ها معلول و سالمند در ایران با محدودیت‌های جدی روبه‌رو هستند. محدودیت‌هایی که تنها فیزیکی نیست؛ بلکه مانعی است برای عدالت اجتماعی، توانمندسازی و توسعه پایدار.

دسترس‌پذیری، راه‌حل این مشکل است. اما این مفهوم محدود به رمپ یا آسانسور نیست؛ فضاهای شهری، خدمات فرهنگی، حمل‌ونقل، آموزش، فناوری و سیاست‌گذاری‌های اجتماعی هم بخشی از آن هستند.