اصلاح طلبان نگران از دست دادن صندلی‌های سبز پارلمان /هزینه‌ای که روحانی به پای چپ‌گرایان نوشت /بزرگان اصلاحات همچنان در پستوی سیاسی

رها سپهری - اصلاح طلبان نگرانند، این نگرانی را نه در خفا که این روزها با صدای بلند تکرار و تکرار می کنند، گویی هرچقدر به ماراتن انتخابات مجلس 98 نزدیک تر می شوند ترس از دست دادن کرسی های قدرت شان در بهارستان بیشتر از همیشه می شود.

روز گذشته بود که عارف در نشست شورای عالی سیاستگذاری ضمن تاکید بر وحدت بین تشکل های اصلاح طلب هشدار داد که برخی به دنبال ضربه زدن به استحکام بین اصلاح طلبان هستند.

این جنس هشدارها این روزها بسیار از سوی اصلاح طلبان شنیده می شود آنچنان که بهزاد نبوی هم طی روزهای اخیر در مصاحبه ای به شکلی دیگر نگرانی اش از انتخابات های پیش رو را مطرح کرده و به اصلاح طلبان توصیه کرده که ائتلاف در انتخابات 98 و 1400 را فراموش نکنند « همه میانه روهای اصلاح طلب و اصولگرا باید متحد شوند والا مجلس ۹۸ و ریاست جمهوری ۱۴۰۰ را به تندروها می بازیم که برای کشور، ملت و اصل نظام نگران کننده است.»

سررشته اختلافات به کجا می رسد؟

اما نگرانی های اصلاح طلبان ریشه در کجا دارد؟ اخباری که این روزها از بدنه اصلاحات به بیرون مخابره می شود خبرهایی از بسط یافتن دایره اختلافات در این جریان است. یک سوی اختلافات شورای عالی سیاستگذاری است که برخی تشکل ها و شخصیت های کلیدی این جریان دیگر حاضر نیستند زیر سقف بنشینند. آنها معتقدند که باید سازوکاری بهتر و ارتقایافته تر از شورای عالی روی میز انتخابات قرار بگیرد، سازوکاری از جنس پارلمان اصلاحات. اما گویی قرار نیست این ایده حداقل تا انتخابات مجلس 98 به سرانجام برسد. از همین روست که این طیف از مخالفان ساز جدایی کوک کرده و از زیر پرچم شورا بیرون آمده اند.

ریشه اختلافات بر سر شورا حتی به درون برخی احزاب چون اعتمادملی هم رسوخ کرده و باعث چند دسته شدن این تشکل قدیمی و پرقدرت اصلاح طلب شده است. تا آنجا که قائم مقام پیشین این حزب یعنی منتجب نیا بخاطر مخالفت با شورای عالی ساز تشکیل یک حزب اصلاح طلب جدید را زده است تا رودروی آن طیف از اعتماد ملی که موافق همراهی با شورای عالی هستند قرار بگیرد.

بازگشت به قدرت و فراموشی وحدت

اما سررشته اختلافات فقط به شورای عالی نمی رسد، اصلاح طلبان گویی در دوران انزوا به سمت وحدت می روند و در دوران تکیه زدن به قدرت وحدت را فراموش کرده و رگه های اختلاف بین شان بروز می کند، همان جنس اختلافاتی که بنا به گفته بهزاد نبوی باعث شکست شان در سال 84 شد« تفرقه اصلاح طلبان در سال ۸۴ منجر به پیروزی احمدی نژاد شد.»

هزینه ای که روحانی به پای اصلاح طلبان می نویسد

نگرانی ها از بابت عدم توفیق اصلاح طلبان در انتخابات های پیش رو تنها ریشه در اختلافات درونی ندارد، یک سوی دیگر این نگرانی ها به عملکرد دولت روحانی بازمی گردد. چه آنکه اصلاح طلبان نگرانند با بالا گرفتن نارضایتی های مردمی از دولت روحانی، این نارضایتی ها به پای آنها به عنوان حامیان سیاسی دولت نوشته شده و باعث ریزش آرای شان در انتخابات های بعدی شود. نگرانی که از قضا چندان پربیراه به نظر نمی رسد و اگر دولت در یک سال باقیمانده تا انتخابات 98 نتواند سطح نارضایتی ها را کاهش داده و امید را به جامعه تزریق کند بعید به نظر نمی رسد که سبد رای اصلاح طلبان کوچک تر و خلوت تر از چند انتخابات اخیر شود.اتفاقی که برای دولت روحانی هم چندان خوشایند نخواهد بود و ممکن است با روی کار آمدن مجلس اصولگرا با چالش های جدیدی روبرو شود.

بزرگان اصلاحات همچنان در پستوی سیاسی

اما شاید در این میان پربیراه نباشد به این نکته هم تاکید کنیم که ردپای بخشی از اختلافات در این جریان به چند سر شدن رهبری در بدن چپ سیاست باز میگردد. در روزگاری که رییس دولت اصلاحات ممنوع التصویر است ودیگر بزرگان و روحانیت اصلاح طلبان بروز و ظهور علنی در صحنه سیاست ندارند برخی تشکل های اصلاح طلب و چهره ها میدان دار تحرکات شده اند. یک سر این تحرکات را کارگزارانی ها مدیریت می کنند و سوی دیگر را طیفی از اصلاح طلبان نزدیک به عارف. در این میان هستند تشکل هایی نیز که عملا فارغ از این دو سر رهبری بدنه اصلاحات تصمیمات مستقلانه می گیرند. همین جنس تحرکات در کنار دیگر عواملی که برشمرده شد سبب شده که اصلاح طلبان با نگران انتخابات 98 و کرسی های سبزشان در پارلمان آینده باشند.

42